Van straathond tot Haarlemse huisgenoot: het verhaal van Loua en Bibi

James had geluk. Hij werd geboren bij een liefdevolle fokker en groeide op in een warm thuis. Voor veel rescue honden begint het leven heel anders.

Misschien raken verhalen zoals die van Loua en Bibi me daarom wel zo. Twee rescue honden die uiteindelijk precies terechtkwamen waar ze horen.

Via Instagram kwamen we terecht bij Rosalie (@rescuesbibiandloua). Samen met haar vriend Noël adopteerde ze Loua en Bibi. Twee rescue honden met ieder hun eigen verhaal, karakter en gebruiksaanwijzing.

We spraken haar over de realiteit van een rescue hond adopteren, verwachtingen versus werkelijkheid én waarom ze uiteindelijk twee rescue honden in huis kreeg.

Rosalie (31) woont samen met haar vriend Noël (31) en haar twee rescue honden Loua (3) en Bibi (1,5) in Haarlem. Loua komt oorspronkelijk uit Portugal, Bibi uit Turkije.

“Het zijn allebei ontzettend lieve hondjes, maar wel met een klein pittig randje,” vertelt Rosalie lachend. “Het huis bewaken zien ze als hun belangrijkste taak.”

Loua is in het begin wat afwachtend, maar verandert in een echte knuffel zodra je haar vertrouwen hebt gewonnen. “Bibi is juist een enorme kroelkont. Als je haar aait, begint ze tevreden te brommen.”

Soms begint een groot avontuur met iets verrassend kleins. In dit geval: één foto op Instagram.

Al jaren droomde Rosalie van een hond. Ze had vroeger een hondenoppasbedrijf en bracht heel wat uren door met verschillende fluffy vrienden. Eén hond liet daarbij een blijvende indruk achter: Zara, een Podenco-mix uit Spanje. “Met haar voelde ik meteen een bijzondere connectie.” Vanaf dat moment liet het idee van een rescue hond haar niet meer los.

Maar zoals dat vaak gaat met grote plannen, bleef het jarenlang bij dromen, scrollen en af en toe hardop fantaseren. Tot die ene avond tijdens een etentje.

“Ik liet Noël een foto zien van een hondje dat ik op Instagram was tegengekomen. Hij keek ernaar, haalde zijn schouders op en zei: reageer dan gewoon.”

Nog geen maand later stonden Rosalie en Noël midden in de nacht op een parkeerplaats in Heerhugowaard. Slaperig, een beetje zenuwachtig en vooral ontzettend nieuwsgierig. Te wachten op een busje uit Portugal. Aan boord zat Loua.

Net als veel mensen die een rescue hond overwegen, had Rosalie vooraf een bepaald beeld van Loua. De werkelijkheid bleek nét even anders.

Op basis van de foto’s verwachtte ze een middelgrote, zelfverzekerde hond. Toen Loua uit het busje stapte, bleek ze niet alleen een stuk kleiner, maar ook veel voorzichtiger dan verwacht.

Nieuwe situaties vond ze spannend en vertrouwen geven deed ze niet zomaar. Dat maakte Rosalie soms onzeker. Niet omdat ze aan Loua twijfelde, maar omdat ze zich afvroeg of ze haar wel kon geven wat ze nodig had.

Inmiddels weet ze dat je een rescue hond niet leert kennen via een paar foto’s of video’s. Achter iedere hond schuilt een eigen verhaal, en vertrouwen opbouwen kost tijd. Soms veel meer tijd dan je vooraf denkt.

Na ongeveer een jaar met Loua in huis begon het weer te kriebelen: een tweede hond. “We hadden het er steeds vaker over. Een broertje of zusje voor Loua. Maar twee honden is natuurlijk wel een grote stap.”

Via Instagram zagen ze Bibi voorbijkomen. Destijds heette ze nog Tiramisu en verbleef ze in een gastgezin. “Ik zag haar foto en was meteen verkocht.” Na meerdere wandelingen, kennismakingen en een bezoek aan het gastgezin werd het gevoel alleen maar sterker. Rosalie en Noël wisten het zeker: Bibi hoorde erbij.

Er was alleen nog één mening die telde: die van Loua. Gelukkig klikte het tussen de twee vrijwel meteen.

Een rescue hond adopteren vraagt iets meer voorbereiding dan alleen verliefd worden op een foto. Na het eerste contact met de stichting volgden gesprekken, een huisbezoek en verschillende controles. Pas toen alles was goedgekeurd, kregen Rosalie en Noël definitief bericht dat Loua naar Nederland mocht komen.

Volgens Rosalie is dat uitgebreide traject heel prettig. Het zorgt ervoor dat er goed wordt gekeken naar wat een hond nodig heeft en of er een passende match is. En hoewel het wachten soms spannend was, gaf het ook vertrouwen dat alles zorgvuldig werd geregeld.

Een tweede hond bleek vooral een verrijking. Waar Rosalie bang was dat Loua minder aandacht zou krijgen, hebben Loua en Bibi inmiddels hun eigen kleine team gevormd.

Dat betekent niet dat alles vanzelf gaat. Vooral trainen vraagt soms wat extra aandacht, waardoor de honden regelmatig ook apart worden uitgelaten. Maar zodra de twee samen door het park racen of fanatiek touwtje trekken, is elke extra wandeling het meer dan waard.

Bij rescue honden denken veel mensen nog steeds aan problemen, angst of een ingewikkelde gebruiksaanwijzing. Volgens Rosalie is dat veel te kort door de bocht.

Bibi werd ooit bewusteloos op straat gevonden in Turkije. Vandaag de dag is ze een vrolijke, sociale hond die iedereen enthousiast begroet. Een mooi voorbeeld van hoe veerkrachtig honden kunnen zijn als ze de kans krijgen om opnieuw te beginnen.