Waarom een solo trip met je hond allesbehalve alleen is

Voor mij? No brainer. Met James op pad is allesbehalve alleen op vakantie, dat is gewoon reizen met beter gezelschap dan de meeste mensen. Ooit deden we samen een staycation in Hengelo en dat beviel verrassend goed: James als harige Sherlock die het hele huis inspecteert, elke hoek checkt en daarna zonder schaamte de beste plek op de bank claimt.

Samen op ontdekking: lange wandelingen, drankje hier, terrasje daar… En ja, meneer schuift overal gezellig aan in de hoop dat er iets voor hem besteld wordt. Geef ’m eens ongelijk. Grootste voordeel? Eindeloos foto’s maken zonder iemand die staat te zuchten.

Maar hoe zit dat als je het nét even groter maakt? Niet een paar dagen in Nederland, maar echt op reis. Vliegen, een ander land, nieuwe geuren, andere regels, alles anders.

Wij spotten Lien en haar kleine poedel Leo tijdens hun citytrip naar Valencia. Met lichte jaloezie volgden we hun vakantie en vroegen we ons af: hoe is het om in je eentje met je hond naar het buitenland te reizen? We besloten ze te interviewen.

Lien (38), happy single en wonend net buiten Amsterdam, vormt samen met haar toy poedel Leo (bijna 3) een iconisch duo op Instagram (@toypoodle.littleleo). “Leo gaat eigenlijk overal met mee naartoe,” vertelt ze. “Etentjes, winkelen, naar vrienden… Hij houdt net zo van gezelligheid als ik.”

Samen op vakantie gaan stond dan ook al langer op de planning. Na een trip naar Parijs met de trein, was het tijd voor de volgende stap: Valencia! En dus ook voor het eerst samen vliegen.

Het goede nieuws: Leo is klein en mocht gewoon mee in de cabine. Dat geldt meestal voor honden tot zo’n 8 kilo, in een reistas onder de stoel. Dat vond Lien alsnog best spannend. “Niet omdat Leo lastig is, maar juist omdat hij gewend is om altijd overal bij te zijn,” vertelt ze. “En nu moest hij ineens in een gesloten tas, bij mijn voeten blijven liggen.”

Gelukkig ging het beter dan verwacht. “Leo kroop vrijwel meteen in zijn tas en viel al snel in slaap. Omdat we dat thuis al hadden geoefend, voelde die tas echt als een fijne, veilige plek.”

Op het vliegveld mocht Leo als echte passagier gewoon inchecken. “Paspoort check, tas check en hij werd zelfs nog even gefouilleerd,” lacht ze. “Maar hij vond het allemaal prima. Aandacht is aandacht.”

Valencia dus. Zon, nieuwe geuren, andere energie. Alles anders. En ja, dan merk je meteen: reizen met je hond in het buitenland is gewoon next level aanpassen. “Het is geen solo trip. Je bent samen weg en houdt de hele tijd rekening met elkaar, maar dat doe ik met liefde. Leo is echt mijn beste maatje, ik vind alles leuker met hem erbij,” vertelt Lien.

Waar je in Nederland overal relaxed naar binnen loopt, werkt dat in Spanje net even anders. Openbaar vervoer? Alleen in een afgesloten tas. Dus hup, plan B: een fiets met een mandje voorop. Leo voorin en gaan. “Al die nieuwe indrukken zijn voor Leo ook best veel,” zegt ze. “Dus we doen het rustig aan. ’s Ochtends eropuit, daarna een lekkere siësta.”

“Wat opvalt? Je bent gewoon continu samen. Je stemt op elkaar af en gaat mee in het moment. Soms wil ik nog even door, terwijl Leo denkt: het is mooi geweest. En soms andersom. Maar het voelt anders dan met een mens. Minder gedoe, geen verwachtingen, geen discussies. Gewoon samen op pad, in je eigen tempo.

En ondanks dat we in Nederland al zoveel samen doen, voelde dit toch extra speciaal. Misschien juist omdat het onze eerste vliegvakantie was. Maar zeker niet de laatste.”

En Leo? Die had duidelijk de tijd van z’n leven. Vooral die fiets was een hit. Met z’n mandje voorop en z’n knappe looks had hij overal fans. Mensen die hem herkennen, aanspreken en “hola Leo!” roepen… Meneer liep daar rond als een kleine celebrity.